Korony porcelanoweKorony porcelanowe mogą dać doskonałe efekty estetyczne i posiadają specyficzne zalety, których nie posiadają uzupełnienia z porcelany napalanej na metalu. Jednym ze sposobów poprawy wyglądu uzupełnień zębów przednich jest eliminacja metalowej osnowy.

 

 

Zalety
1. Doskonałe wyniki estetyczne. Właściwa uzupełnieniom porcelanowym tran sparentność i brak osnowy metalowej, która musiałaby być zamaskowana, daje doskonały wynik estetyczny.

2. Biokompatybilność. Korony porcelanowe pokryte glazurą charakteryzują się gładką powierzchnią, która jest najbardziej biokompatybilna ze wszystkich materiałów stosowanych do uzupełnień, dzięki czemu unika się wystąpienia potencjalnych odczynów alergicznych na metal.
3. Zdrowe przyzębie. Ukształtowanie połączenia brzegu bezpośrednio na tkankach pokrywających brzeg zębodołowy wymaga umieszczenia mniejszej ilości materiału w strefie poddziąsłowej w po równaniu z ukształtowaniem brzegu stożkowatego wypełnienia ceramiczno-metalowego. Poddziąsłowa głębokość uzupełnienia jest z redukowana o odcinek równy długości stożka.
4. Transiluminacja dziąsła. Te półprzezierne materiały pozwalają światłu na dotarcie do zęba i nie powodują ciemnienia tkanek przyległych do uzupełnienia.

Wady
1.Mała wytrzymałość na zgniatanie. Uzupełnienia w całości porcelanowe charakteryzują się brakiem wytrzymałości i związanym z tym wysokim procentem pęknięć.
2. Ograniczone stosowanie. Uzupełnienia w całości porcelanowe mogą być stosowane głównie w zębach przednich, chociaż niektórzy producenci (np. Cerestore i Dicor) twierdzą, że ich materiały mogą być stosowane także w zębach bocznych.
3. Ograniczona możliwość tworzenia uzupełnień kilku zębów. Poza szczególnymi przypadkami, użycie systemów w całości porcelanowych jest ograniczone do uzupełnień pojedynczych zębów.
4. Do stworzenia idealnego opracowania konieczna jest odpowiednio zachowana struktura zęba. Uzupełnienia w całość i porcelanowe dla równego rozłożenianapięć wewnętrznych wymagają równomiernej redukcji struktury zęba. Dlatego też nie mogą uzupełnić dużego braku struktury zęba. Jednak można wykorzystać metalowy komponent wypełnienia ceramiczno-metalowego i przygotować go tak, aby zapewnić porcelanie optymalne oparcie.
5. Uzyskanie przylegania brzeżnego jest technicznie trudne do uzyskania. Dobre przyleganie brzeżne jest technicznie trudniejsze do uzyskania w porcelanowym uzupełnieniu w po równaniu z brzeżnym przyleganiem metalu.
6. Ścieranie przeciwstawnego zęba. Korony porcelanowe, a szczególnie te z porcelany nieglazurowanej, powodują ścieranie szkliwa, zębiny i metalu. Kiedy struktura przeciwstawnego zęba wykazuje oznaki starcia, do pokrycia powierzchni zwarciowej należy użyć metalu, aby zminimalizować działanie porcelany. Uzupełnienia szklano-ceramiczne wydają się być najlepsze, gdyż, jak wykazują badania, zużywają się w tym samym stopniu co struktura zęba.
7. Niemożność estetycznego dołączenia do zdejmowanej protezy częściowej. Obecnie nie jest znane żadne precyzyjne lub pół precyzyjne połączenie, które przylegałoby do uzupełnienia w całości porcelanowego. Również nie jest możliwe szynowanie. Jeden rodzaj porcelany nie może zaspokoić potrzeb różnych rodzajów uzupełnień. Właściwości fizyczne i chemiczne porcelany są tak zmieniane, aby spełnić wymogi poszczególnych systemów uzupełnień.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Implanty zębów są rozwiązaniem trwałym, niezwykle funkcjonalnym i nie implanty szczecin, dentysta szczecin, klinika implantologicznaróżnią się estetycznie od zębów naturalnych, ceny implantów uległy niewielkim zmianom. Najtańszy jednoczęściowy implant wszczepiamy za 1600zł. Koronę wykonuje się na nim jak na zębie własnym. Kiedy konieczne jest wykonanie implantu dwuczęściowego promocyjna implantu z koroną i wszystkimi zabiegami wynosi obecnie 2800 zł.

Dlaczego tak drogo? Ponieważ ponad 60% tej sumy to honoraria lekarskie ludzi, którzy poświęcili się tej dziedzinie. Dlaczego tak tanio? Duża ilość wszczepianych implantów daje niską cenę(efekt skali).
Ze względu na dużą liczbę osób oczekujących na wykonanie zabiegu, warunki promocji obowiązywać będą również po tym czasie, jeśli termin zabiegu był uzgodniony w trakcie trwania promocji. Zadzwoń i umów się już dziś, a my tak zaplanujemy wizytę, aby w pełni pasowała do Twojego kalendarza.

Implantologia to jedna z lepszych metod odtwórczych w układzie stomatognatycznym. Za pomocą implantów stomatologicznych, skutecznie uzupełniamy pojedyncze ubytki, kilka braków zębowych, jak i całkowite bezzębie.
Implanty dentystyczne są to sztuczne korzenie zębów, wykorzystywane do umocowania koron, mostów, bez konieczności oszlifowywania sąsiednich zębów lub do zapewnienia lepszego utrzymania protez częściowych i całkowitych.
Implanty zębów są rozwiązaniem trwałym, niezwykle funkcjonalnym i nie różnią się estetycznie od zębów naturalnych, a więc w znaczącym stopniu poprawiają komfort życia.

Biologia miazgi i przyzębia okołowierzchołkowego

Biologia i mokrobiologia

Biologia i mokrobiologia

Miazga zębowa jest tkanką łączną znajdującą się wewnątrz zęba, otoczoną tkankami twardymi. Właśnie ona, jako żywo reagująca tkanka, jest w centrum uwagi podczas niemal wszystkich zabiegów dentystycznych.
Zdrowa lub chora miazga ma zasadniczy wpływ na planowane postępowanie lecznicze w różnych specjalnościach stomatologicznych. Wielkość i kształt koronowej części miazgi będą miały istotne znaczenie dla kształtowania ubytku i jego wypełnienia. Z kolei stopień jej rozwoju w części wierzchołkowej, jak i stan żywotności będą decydowały o przebiegu planowanego leczenia.

Poprzez otwór wierzchołkowy i dodatkowe otwory miazga zębowa kontaktuje się z periodontium. Tą drogą komunikacji choroby miazgi mogą powodować choroby przyzębia okołowierzchołkowego, sięgając często do przyzębia brzeżnego. Tak więc stan miazgi zębowej odgrywa zasadniczą rolę prawie we wszystkich dyscyplinach stomatologicznych.

Embriologia miazgi zębowej

Miazga zębowa pochodzi z niedojrzałej tkanki łącznej, z tzw. brodawki zębowej. Około 10 tygodni po zapłodnieniu, na przekroju wargowo-językowym widać tworzenie brodawki zębowej na etapie czapeczki. Tkanka ta jest objęta narządem szkliwo twórczym i otoczona luźnymi włóknami tkanki łącznej, tzw. woreczkiem zębowym. Z narządu szkliwotwórczego powstaje szkliwo. Brodawka zębowa bierze udział w tworzeniu zębiny i miazgi, natomiast z woreczka zębowego powstaje przyzębie. Badania doświadczalne na zwierzęcych i ludzkich embrionach wykazały, że brodawka zębowa powstaje na skutek utworzenia bogatej siatki naczyń kapilarnych usianej licznymi komórkami tkanki łącznej oraz włóknami.

Biologia i mikrobiologia

Biologia i mikrobiologia

Brodawka zębowa na etapie czapeczki składa się z aktywnie rozwijających się naczyń i z licznych niezróżnicowanych komórek tkanki łącznej. Poprzez bardzo delikatny i słabo jeszcze zrozumiany mechanizm, tkanka mezenchymalna (brodawka zębowa) wpływa na narząd szkliwotwórczy, na jego wewnętrzny nabłonek, przekształcając go w ameloblasty. Następnie ameloblasty stymulują powstawanie odontoblastów i leżącej pod nimi tkanki mezenchymalnej. Na granicy pomiędzy odontoblastami i nabłonkiem wewnętrznym powstaje późniejsze połączenie szkliwno-zębinowe. Nabłonek wewnętrzny i zewnętrzny narządu szkliwotwórczego w miejscu zetknięcia wytwarza pochewkę Hert-wiga. Miejsce, z którego wychodzi pochewka Hertwiga stanowi później miejsce połączenia szkliwa z cementem korzeniowym.

Wkłady koronowe – Uzupełnienia stałe, które odbudowują tylko korony kliniczne, jednoczłonowe (mikroproteza).

Zastosowanie:

  • odbudowa utraconej części korony
  • element łączący filar z przęsłem mostu
  • samodzielny element do oparcia na nim protezy stałej i ruchomej

wkłady koronowe

 

 

 

 

Typy (podział ze względu na zasięg):

  • inley
  • onley
  • overlay
  • pinlay

Materiały:

Jednolite:

  • metale
  • złoto 18-22 karaty – przyjazne dla tkanek, dokładne, dobra szczelność brzeżna
  • srebropalladowe
  • Cr-Ni
  • Cr-Co – b. twarde
  • kompozyty
  • ceramika porcelanowa

Złożone:

  • metalowo-kompozytowe
  • metalowo-ceramiczne

Wskazania:

  • konieczna korekta płaszczyzny zwarcia (podniesienie zwarcia)
  • odbudowa utraconych kontaktów okludalnych  – wkłady okludalne nakłady
  • zakotwiczenie dla mostu jako element retencyjny dla innych uzupełnień np oparcie dla ciernia protezy częściowej
  • podbudowa dla korony osłaniającej, gdy niski stożkowaty filar w celu odtworzenia punktów stycznych (nadanie odpowiedniej wypukłości)
  • odtworzenie utraconej korony

Przeciwwskazania:

  • zbyt małe ubytki
  • zbyt duże ubytki, dużą ilość wypełnień lub bardzo cienkie ściany (pęknięcie na skutek rozszerzalności termicznej wkładu)
  • osoby młode (niebezpieczeństwo uszkodzenia miazgi)
  • zęby martwe
  • niski filat, gdy wkład ma być elementem mostu
  • wysoka aktywność próchnicy
  • próchnica okrężna
  • niemożność zastosowania techniki adhezyjnej, gdy uczulenie na żywice (tylko dla wkładów ceramicznych)

 

wkłady koronowe

 

 

 

 

 

INLAY: jak wypełnienie AOP, bez naruszenia guzków

ONLAY: włączenie stoków guzków

OVERLAY: włączenie guzka i części ściany nosnej (od zewnątrz)

PINLAY: z nawierceniem kanalikow, zaglebienia retencyjne i piny stabilizujące.

Trzonowce dolne cechuje większa stałość kształtu niż górne.

Korony wszystkich trzonowców dolnych mają kształt prostokąta; są w sposób dla nich charakterystyczny szersze w kierunku mezjalno-dystalnym niż przedsionkowo- językowym. Trzonowce dolne drugie posiadają cztery guzki: dwa przedsionkowe i dwa językowe. Guzki te są prawie tej samej wielkości. Często (w 81% przypadków) trzonowce dolne pierwsze i trzecie posiadają mały piąty guzek, który jest położony dystalnie od strony przedsionkowej.

Patrząc na korony trzonowców dolnych od strony mezjalnej lub dystalnej można zauważyć ich pochylenie w kierunku językowym. Najbardziej charakterystyczną cechą różniącą trzonowce górne od dolnych jest liczba korzeni. Trzonowce górne posiadają trzy korzenie: dwa przedsionkowe i jeden językowy, a trzonowce dolne dwa korzenie: mezjalny i dystalny. Korzeń mezjalny jest nieco dłuższy niż korzeń dystalny Powierzchnia przedsionkowa trzonowca dolnego pierwszego ma kształt trapezu o krótszej podstawie przy szyjce zęba. Na powierzchni tej spostrzega się bruzdę przechodzącą na nią z powierzchni żującej.

trzonowce dolne

Stomatolog Szczecin

Bruzda ta w połowie wysokości korony kończy się niewielkim zagłębieniem, zwanym otworem ślepym (łac. foramen coecum). W przypadkach w których powierzchnia żująca trzonowca dolnego pierwszego jest pięcioguzkowa, na powierzchni
policzkowej występują dwa rowki. Powierzchnia językowa jest wypukła. Przebiega na niej krótka bruzda przechodząca
z powierzchni żującej. Bruzda ta sięga do 1/3 wysokości korony. Powierzchnia styczna dystalna jest bardziej wypukła niż mezjalna, która jest szersza i bardziej płaska. Na powierzchni żującej znajduje się pięć guzków – trzy policzkowe i dwa językowe, oddzielone
od siebie bruzdami. Poza bruzdami głównymi są również małe bruzdy dodatkowe.

Protezy nakładowe można określić jako ruchomą protezę stomatologiczną, pokrywającą na całej powierzchni korzeń lub korzenie resztkowego uzębienia lub wszczepów, zwykle śródkostnych.

Protezy nakładowe

W dalszej części rozdziału będą używane naprzemiennie określenia: proteza nakładowa oraz overdenture, traktowane jako synonimy. Proteza nakładowa jest polskim terminem oznaczającym nakładanie płyty protezy na korzenie zębów lub implanty. Określenie to może być jednak mylone z określeniem odnoszącym się do protez nakładkowych, wyłącznie stosowanych jako uzupełnienia czasowe przy przebudowie zwarcia, lub protezami szkieletowymi z nakładami używanymi jako uzupełnienia długoczasowe. W piśmiennictwie anglojęzycznym  i nie tylko powszechnie używany jest termin „overdenture”, który wydaje się być nie do przetłumaczenia na język polski, ale jest coraz częściej używany jako określenie z wyboru w piśmiennictwie fachowym.

Koncepcja wykorzystania korzeni zębów jako dodatkowego wsparcia dla protezy ruchomej nie jest pomysłem nowym. Podobnie jak w przypadku protez natychmiastowych, powstała ona w drugiej połowie XIX wieku. Jak się wydaje, pierwszy taką koncepcję opublikował Ledger w roku 1856. Zachęcał lekarzy do po¬zostawiania korzeni zębów i wykorzystania ich do lepszego utrzymania zębów sztucznych. Podobna propozycja jest aktualna do chwili obecnej, również dla polskich stomatologów. Początkowo korzenie resztkowego uzębienia wykorzystywano głównie do protez całkowitych. Dopiero w okresie ostatnich 20 lat zaczęto doceniać ich znaczenie również w przypadkach protez częściowych.

Zalety
Jumber wymienił 10 bezspornych zalet, jakie mają protezy wspierające się na resztkowym uzębieniu:
1. Wykorzystanie korzeni zębów, dyskwalifikowanych jako konwencjonalne filary protetyczne.
2. Zachowanie struktury i kształtu wyrostka zębodołowego.
3. Lepsza stabilizacja protezy.
4. Dobra, a niekiedy znakomita retencja protez całkowitych.
5. Dobry efekt estetyczny.
6. Bardziej stabilna okluzja niż w przypadkach podatnego podłoża w prote¬zach konwencjonalnych.
7. Jeżeli została zachowana odpowiednia ilość korzeni, to istnieje możliwość ograniczenia płyty podniebiennej.
8. Lepsza koordynacja nerwowo-mięśniowa  przenoszenie sił żucia również za pośrednictwem ozębnej.
9. Lepszy rozkład sił żucia.
10. Szybsza adaptacja do protez i większy komfort dla pacjenta.

Procera AllCeram korony pełnoceramiczne

Procera AllCeramTen system jest oparty na ceramicznym rdzeniu z masy ceramiki glinowej, która jest wytworzona przez wstrzyknięcie pod ciśnieniem. Metodą ta można osiągnąć, w przybliżeniu, gęstość 99, 5% i wytrzymałość na naprężenia, 600 MPa. Korony mogą być stosowane w zębach przednich do wszystkich uzupełnień, zarówno wkładów, nakładów, jak i licówek.

Każdy cement jest odpowiedni do ich zacementowania. Jednakże procedura cementowania na bazie żywic kompozytowych, dająca większą odporność na złamanie, jest polecana do zębów w odcinku tylnym. Ponieważ podstawowy materiał rdzenia składa się wyłącznie z monofazy, można osiągnąć tylko nieznaczne wytrawienie ceramiki. Inne wzbogacone leucytem ceramiki składają się z dwóch lub więcej faz i w rezultacie mają lepszą mechaniczną retencję z cementami na bazie żywic po wytrawieniu.

Dentysta Szczecin

Dopasowanie okluzji wykonuje się drobnymi diamentami lub kamieniami z gładką powierzchnią z chłodzeniem wodnym. Ostateczne polerowanie przeprowadza się elastycznymi gumkami w kształcie dysku lub miseczki, a następnie filcowymi stożkami i 46 diamentową pastą polerującą.

Procera AlICeram

Głowa koron ma przezierność bardzo zbliżoną do naturalnego zęba. Tlenek aluminium jest materiałem bio-zgodnyrn porównywalnie do tytanu. Czapka wykonana jest ze ściśle ”upakowanych” cząsteczek tlenku aluminium, co daje jej ogromną moc i wytrzymałość. Technologia Procera gwarantuje wysoką precyzję i optymalne dopasowanie.

Protezy całkowite służą do odbudowania czynnosi żucia, mowy oraz  przywrócenie wyglądu estetycznego pacjenta. Powinna być wygodna, a może tak być jedynie przy odpowiedniej retencji i stabilizacji.

Protezy całkowite

Strefa neutralna – powinny być w nią ścisłe wkomponowane protezy całkowite. Jest to potencjalna przestrzeń dla protezy, która powstaje po usunięciu wszystkich zębów i zaniku wyrostków zębodołowych.

Jest ograniczona od góry przez szczękę i podniebienie miękkie, a od dołu przez żuchwę i dno jamy ustnej. Od zewnątrz przez wargi i policzki a od wewnątrz przez język. Siły działające do wewnątrz i na zewnątrz są bardzo ważne przy projektowaniu protezy.

Stabilizacja – opór w stosunku do sił poziomych i rotacyjnych, chroni protezę przed przemieszczaniem przednio-tylnym i bocznym. Osiągamy ja przez właściwe przystosowanie do strefy neutralnej i sił tam działających oraz przez zrównoważenie okluzji.

Warunki okludalne – siły żucia przenoszone poprzez błonę śluzowa i okostna na kość i działają na cala płytę. Celem w tych protezach jest uzyskanie kontaktów okludalnych w maksymalnej liczbie zębów bocznych podczas alcji sil działających pionowo, prostopadle do podłoża. Podczas ruchów bocznych powinien być zachowany kontakt miedzy strona pracująca i balansująca, tzw. 3 punktowy kontakt żucia.

Wydolność żucia – zależna od stanu podłoża, stabilizacji, retencji oraz warunków zwarciowych, nigdy nie jest równa wydolności uzębienia naturalnego. Wielkość siły żucia u pacjentów bezzębnych to 2-25kg, gdy normalnie wynosi 70kg. Używają oni tylko części energii chroniąc tkanki przed urazem.

Dentysta SzczecinRetencja – jest to opor stawiany podczas zdejmowania protez z podłoża, naprzeciw silom pionowym. Ulatwia adaptacje i powoduje ze proteza nie wypada. Ułatwia ja właściwe uksztaltowaneie podłoża oraz brak zaburzen okludalnych.

 

Retencji sprzyjają:

  • adhezja – jest to siła przyciągania pomiędzy molekułami rożnych ciał, np. kropla wody miedzy dwoma ciałami
  • kohezja – spójność miedzy cząsteczkowa, siła elektromagnetyczna działająca miedzy molekułami tego samego materiału
  • napięcie miedzy powierzchniowe – siły utrzymujące dwa ciała stale pomiędzy którymi jest warstwa płynu utrudniająca ich oddzielenie przez siły pionowe
  • uszczelnienie berzeżne – ścisły kontakt pobrzeży z przylegającymi tkankami miękkimi podłoża. Uzyskuje się je w wyniku czynnościowego kształtowania protezy
  • ciśnienie atmosferyczne – działa na zewnętrzna polerowana stronę protezy
  • ciążenie – odnosi się do protezy dolnej, ma tylko nieznaczny wpływ na retencje

Jakość podloza protetycznego – ma bardzo duzy wpływ na utrzymanie protezy, dlatego zawszw wykonujemy analize podloza protetycznego.

Porcelana (ceramika) jest jednym z pierwszych najbardziej trwałych materiałów wykonanych ręką człowieka. To właśnie ceramiczne naczynia, lub częściej ich skorupy, pozwalają archeologom na określenie wieku znaleziska.

ceramika

Greckie słowo „keramos” oznacza „rzecz wypaloną”. Klasyczna porcelana zawiera mieszaninę pospolitych surowców: kamionki, kaolinu, kwarcu i barwników, które po zmieleniu, wymieszaniu z wodą i wymodelowaniu były wpalane w piecu, by osiągnąć krystaliczną postać garnków, filiżanek czy bibelotów. Dzisiejsza ceramika dentystyczna ma wiele wspólnego z tą z przed tysięcy lat.

Porcelana w stomatologii nie jest materiałem nowym, pierwsze zęby porcelanowe wykonano już pod koniec XVIII wieku, porcelanowa proteza Jerzego Waszyngtona jest eksponatem w jakimś muzeum, spalone ciało Adolfa Hitlera rozpoznano na podstawie porcelanowych uzupełnień protetycznych.

W Polsce porcelana dentystyczna rozpowszechniła się po 1989 roku i były to mosty i korony typu PFM (angielski skrót oznaczający porcelanę napaloną na metalu). Metal, najczęściej stop chromo-niklu, stanowi wewnętrzną podporę dzięki której korona nie pęka.

Do dzisiaj jest to 95% prac porcelanowych wykonywanych w Polsce. Jeśli nosisz korony porcelanowe, to jest prawie pewne, że są to korony PFM. Zaletą tych koron jest wytrzymałość, minusem jest metal który przeszkadza w wykorzystaniu pełnej estetyki porcelany. Naturalny ząb charakteryzuje się pewnym stopniem przeźroczystości , której nie da się skopiować koroną PFM, która zatrzymuje światło. Aby pokonać ten problem, zamiast chromo-niklu stosuje się złoto lub wykonuje korony z pełnej porcelany (bez metalu).
Ostatnie lata w światowej stomatologii zaowocowały wieloma systemami pełnej porcelany.
Rewolucja polega na tym, że przy zachowaniu wysokiej estetyki udało się ją wzmocnić tak, że przestała być krucha. Zmieniła się także technologia wykonywania koron.

Części składowe protezy:

  1. duże łączniki
  2. małe łączniki
  3. ciernie
  4. utrzymywacze bezpośrednie (klamry, zamki, zasuwy, zatrzaski, korony teleskopowe)
  5. utrzymywacze pośrednie (ramiona stabilizujące klamer lub element małego łącznika)
  6. siodło lub siodła
Części składowe protezy

Części składowe protezy

Duże łączniki:

Duży łącznik łączy w jedną całość wszystkie elementy konstrukcyjne protezy szkieletowej, mały łącznik łączy klamry lub ciernie z dużym łącznikiem – trzonem protezy.

Przystępując do projektowania kształtu i zasięgu dużego łącznika, będącego trzonem protezy szkieletowej, należy przestrzegać podstawowej zasady, która głosi, że redukcja dużego łącznika zależy od liczby, jakości i rozmieszczenia zębów filarowych. Z uwagi na kształt anatomiczny podłoża możliwości zreduko­wania dużego łącznika są duże w szczęce i minimalne w żuchwie.

Konstrukcja łącznika protezy dolnej usytuowana jest na językowej stronie zębów i wyrostka zębodołowego. W protezie górnej łącznik jest umieszczony na podniebieniu twardym i stokach podniebiennych wyrostka zębodołowego, niekiedy również na podniebiennej stronie zębów.

Ogólne zasady projektowania łączników dla dolnej i górnej protezy szkieletowej:

  1. Zęby i błona śluzowa powinny być pokryte konstrukcją protezy tylko w obszarze niezbędnego minimum.
  2. Cała metalowa konstrukcja protezy powinna być sztywna.

Różnice pomiędzy łącznikami dolnej i górnej protezy:

  1. W żuchwie łącznik lub jego części służą jako podparcie dalekie, w szczęce zdarza się to niezmiernie rzadko.
  2. Łącznik górnej protezy z zasady służy jako jej oparcie na podłożu, podczas gdy w dolnej protezie występuje to tylko w pewnych przypadkach.

Łączniki protezy dolnej:

Duży łącznik protezy dolnej nie powinien pokrywać dziąsła brzeżnego i w miarę możliwości również samych zębów, gdyż utrudnia to samooczyszczanie podłoża przez ślinę i język, stanowiące jeden z czynników zapobiegających próchnicy zębów i chorobom przyzębia.

Przy wyborze rodzaju łącznika należy brać pod uwagę następujące elementy:

  1. warunki anatomiczne – obecność guzów żuchwy (tori mandibulae), usytuowanie przyczepu wędzidełka języka i dna jamy ustnej,
  2. estetyczne – diastemy, rzadkie ustawienie zębów,
  3. planowanie na przyszłość -ustalenie czy i które zęby mogą być usunięte w niedalekiej przyszłości,
  4. życzenia pacjenta.